Je zat op de lagere school naast een vervelend, druk jongetje in de bank. Zo’n jongetje met een slordig handschrift, dat slecht was in voorlezen en zich bij het hoofdrekenen niet kon concentreren. Terwijl jij hem ver vooruit was, en braaf keurig geschreven taakjes maakte, met een prachtige intonatie verhalen kon vertellen, de hoogste cijfers haalde en natuurlijk voorbestemd was om na de middelbare school naar de universiteit te gaan. En dat jongetje dat naast je zat, dat ging naar de lts, of de mavo.

Je verloor hem uit het oog. Jaren later kom je hem op een schoolreünie tegen en is hij de luidruchtige directeur van een goedlopend bedrijf of interim-manager met een tachtigurige werkweek, maar wel met een dijk van een salaris. En jij? Jij hebt een parttime baan in de culturele sector, werkt ‘een beetje’ als freelancer. Niks geen eigen bedrijf of directeur. Niet dat je niet eens gevraagd bent voor een fikse promotie, maar ja, je hebt twee kinderen, en een bejaarde moeder. Oh, hmmm, die heeft hij ook.

Waarom doe jij wat jij doet? In De sekseparadox onderzoekt Susan Pinker de intrigerende vraag waarom de verschillen tussen jongens en meisjes in de klaslokalen bijna altijd omgekeerd evenredig zijn aan die op de werkvloer, waar mannen nog steeds de hoogste regionen domineren, terwijl machtige vrouwen zich vaak terugtrekken op het moment dat ze kunnen doorstoten. Pinker laat met haar onderzoek zien dat de biologische verschillen wel degelijk aan de basis van vele beslissingen liggen. Dat je om iets te bereiken méér nodig hebt dan alleen hersenen en dat mannen en vrouwen zelden dezelfde doelen en interesses hebben.